Regelmatig gingen de inwoners van Schinveld hout sprokkelen in het bos.

Wie geen eigen perceeltje had, mocht wel eens sprokkelen in dat van een familielid.
Soms sprokkelde men zonder toestemming en als men dan betrapt werd door de
veldwachter antwoordde men:  ''Dit is Nonke Buusjke''.
Dat betekende zoveel als: dit bosje is van mijn oom.

Aan deze overlevering ontlenen ook de mensen hun naam die mede aan de basis
van het Nonke Buusjke hebben gestaan: de Nonkes. Het waren voor het merendeel
gepensioneerden die de laatste jaren
van hun leven vele uren per dag in het
Nonke Buusjke doorbrachten.

Zij hadden een belangrijk aandeel in de opbouw van de
vakwerkhuizen en het opknappen van de oude
voorwerpen.
De Nonkes hielden in het Nonke Buusjke de verhalen
levend aan vroeger, wisten veel van oude gebruiken
en technieken en van de natuur.